De zondagse Eucharistieviering is „onmisbaar“ voor het christelijke leven

Dierbare broeders en zusters, goede zondag en nog een zalig Pasen!

Vandaag, de tweede zondag van Pasen, door Johannes Paulus II toegewijd aan de Goddelijke Barmhartigheid, lezen wij in het Evangelie over de verschijning van de verrezen Jezus aan de apostel Thomas. (Joh. 20, 19-31)[[b:Joh. 20, 19-31]] Dit gebeurt acht dagen na Pasen, terwijl de gemeenschap samengekomen is. Daar ontmoet Thomas de Meester, die hem uitnodigt de sporen van de nagels te zien, zijn hand in de wond van zijn zijde te leggen en te geloven. (Joh. 20, 27)[[b:Joh. 20, 27]] Deze scène nodigt ons uit stil te staan bij onze eigen ontmoeting met de Verrezene. Waar kunnen wij Hem vinden? Hoe kunnen wij Hem herkennen? Hoe kunnen wij tot geloof komen? Johannes, die dit gebeuren vertelt, geeft ons duidelijke aanwijzingen: Thomas ontmoet Jezus op de achtste dag, binnen de samengekomen gemeenschap, en herkent Hem aan de tekenen van zijn offer. Vanuit deze ervaring groeit zijn geloofsbelijdenis, de krachtigste geloofsbelijdenis in het vierde Evangelie: “Mijn Heer en mijn God!” (Joh. 20, 29)[b:Joh. 20, 29].

Geloven is niet altijd eenvoudig. Dat gold voor Thomas en dat geldt ook voor ons. Het geloof vraagt om voeding en om ondersteuning. Daarom nodigt de Kerk ons op de “achtste dag”, dat wil zeggen elke zondag, uit om te doen zoals de eerste leerlingen: samenkomen en de Eucharistie vieren. Daar luisteren wij naar de woorden van Jezus, bidden wij, belijden wij ons geloof, delen wij Gods gaven in liefde, bieden wij ons leven aan in vereniging met het Offer van Christus en voeden wij ons met zijn Lichaam en zijn Bloed. Van daaruit worden wij zelf getuigen van zijn Verrijzenis, zoals het woord “Mis” aangeeft: zending, opdracht. vgl: Catechismus van de Katholieke Kerk, 1332[[[1|1332]]]

De zondagsviering van de Eucharistie is onmisbaar voor het christelijk leven. Morgen vertrek ik voor een apostolische reis naar Afrika. Juist enkele martelaren van de Afrikaanse Kerk uit de eerste eeuwen, de martelaren van Abitene, hebben ons hierover een krachtig getuigenis nagelaten. Toen men hun het leven aanbood op voorwaarde dat zij de Eucharistie zouden opgeven, antwoordden zij dat zij niet konden leven zonder de dag van de Heer te vieren. Daar wordt ons geloof gevoed en groeit het. Daar worden ook onze inspanningen, hoe beperkt ook, door Gods genade opgenomen als daden van de ledematen van één lichaam – het Lichaam van Christus – in de verwezenlijking van één groot heilsplan dat de hele mensheid omvat. Door de Eucharistie worden ook onze handen “handen van de Verrezene”: getuigen van zijn aanwezigheid, van zijn barmhartigheid en van zijn vrede. Dat wordt zichtbaar in de tekenen van arbeid, offers, ziekte en het verstrijken van de jaren, die zich vaak in onze handen aftekenen, zoals in de tederheid van een streling, een handdruk, een daad van liefde.

Dierbare broeders en zusters, in een wereld die zozeer behoefte heeft aan vrede, roept dit ons des te meer op om trouw en volhardend te zijn in onze eucharistische ontmoeting met de Verrezene, zodat wij van daaruit opnieuw op weg kunnen gaan als getuigen van liefde en dragers van verzoening. Moge de Maagd Maria ons daarbij helpen, zalig omdat zij als eerste geloofde zonder te zien. (Joh. 20, 29)[[b:Joh. 20, 29]]

Na het bidden van het Regina Caeli

Dierbare broeders en zusters,

Vandaag vieren vele Oosterse Kerken Pasen volgens de Juliaanse kalender. Aan al deze gemeenschappen richt ik mijn hartelijke wens van vrede, in de gemeenschap van geloof in de Verrezene. Ik verbind die wens met een bijzonder gebed voor allen die lijden onder de oorlog, in het bijzonder voor het dierbare Oekraïense volk. Moge het licht van Christus troost brengen in bedroefde harten en de hoop op vrede versterken. Laat de internationale gemeenschap haar aandacht voor dit drama niet laten verslappen.

Ook het geliefde Libanese volk draag ik in deze dagen van verdriet, angst en hoop op God bijzonder in mijn hart. Het beginsel van menselijkheid, dat in het geweten van iedere mens geschreven staat en erkend wordt in het internationaal recht, houdt de morele plicht in om de burgerbevolking te beschermen tegen de verschrikkelijke gevolgen van oorlog. Ik roep de partijen in het conflict op om het vuren te staken en dringend een vreedzame oplossing te zoeken.

Komende woensdag is het drie jaar geleden dat het bloedige conflict in Sudan begon. Hoe zwaar lijdt het Soedanese volk, onschuldig slachtoffer van dit onmenselijke drama. Ik hernieuw mijn dringende oproep aan de strijdende partijen om de wapens te laten zwijgen en zonder voorwaarden een oprechte dialoog te beginnen, gericht op een spoedig einde van deze broederstrijd.

(Vervolgens groette de paus de vele gelovigen op het Sint-Pietersplein, waarbij hij verschillende groepen bij naam noemde.)

Morgen vertrek ik voor een apostolische reis[d:16] van tien dagen naar vier Afrikaanse landen: Algerije, Kameroen, Angola en Equatoriaal-Guinea. Ik vraag u mij te vergezellen met uw gebed. Dank u!

Nog een goede zondag aan u allen!