Katholieke gemeenschappen moeten jongeren evangeliseren te midden van geestelijke armoede

Allereerst wil ik echter mijn oprechte dank uitspreken voor het geweldige werk dat het Dicasterie[d:485] heeft verricht tijdens het jubileum van vorig jaar[d:550]. We hebben een tijd van genade beleefd waarin miljoenen pelgrims naar Rome zijn gekomen. Wat was het uiteindelijke aantal? Men zegt 30 miljoen... het aantal wordt bekendgemaakthet aantal wordt bekendgemaakt Meer dan 33 miljoen! Dit evenement vergde een enorme organisatorische inspanning, die tot uiting kwam in een warm welkom op verschillende fronten en, bovenal, in de aandacht voor de spirituele dimensie, gezien de overvloed aan gaven die de Heer over de gelovigen heeft uitgestort.

De bestemming van de Heilige Deur van de vier pauselijke basilieken heeft niet verhinderd dat het Heilig Jaar intens beleefd werd in de lokale Kerken. Overal ter wereld werd hoop het centrale thema van het christelijk leven. De nadruk die werd gelegd op de "jongste zuster", die, bijna onopgemerkt, de twee oudere zussen, geloof en naastenliefde, meesleept, moet nog steeds met intensiteit en overtuiging verkondigd en beleefd worden. De wereld dorst meer dan ooit naar hoop. Zij verlangt ernaar in vrede te leven en in de zekerheid dat de inzet voor de opbouw van een stad die Gods kinderen waardig is, niet alleen mogelijk maar ook reëel is, omdat deze doordrongen is van een hoop die ware, en geen illusoire, doelstellingen biedt. Laten we daarom niet ophouden met deze verkondiging, gesteund door de belofte van de Heer Jezus om altijd bij ons te blijven; deze wordt zichtbaar in het getuigenis dat wij geroepen zijn te geven als discipelen die trouw zijn aan zijn woord. (Mt. 28, 18-20)[[b:Mt. 28, 18-20]]

Evangelisatie moet de fundamentele drijfveer blijven achter elke handeling van de universele Kerk en van lokale gemeenschappen; alleen op deze manier wordt het geloof zelf voortdurend herontdekt in al zijn schoonheid en kan het zijn geloofwaardigheid ten volle tot uitdrukking brengen. De verkondiging van het Evangelie, die hoop inboezemt, is geen utopisch voorstel: het is een getuigenis dat mensen aanspreekt omdat het de oproep tot liefde en waarheid onthult.

We mogen niet onderschatten dat, vooral in westerse landen, de geloofscrisis, samen met andere sociaal-culturele factoren, heeft geleid tot wijdverbreide religieuze onverschilligheid. Voor velen lijkt het geloof niet langer relevant voor hun leven. Het onderliggende gevaar, waarvan de ernst niet altijd wordt ingezien, is dat de essentie van wat het meest menselijk is – namelijk de zoektocht naar zingeving – verloren kan gaan. De grote existentiële vragen blijven onbeantwoord, terwijl een technologische cultuur zich verspreidt die geacht wordt in elke behoefte te voorzien.

Zelfs in deze context kan de ontmoeting met Christus het leven van mensen weer volledige zin en waarde geven, en herontdekt de Kerk de blijvende relevantie van de opdracht die zij van de verrezen Heer heeft ontvangen. Niemand kan haar plaats innemen in deze missie, die even urgent als noodzakelijk is om een betrouwbare basis te leggen voor de toekomst van de mensheid, opdat deze een toekomst van vrede, gerechtigheid, vrijheid en broederschap moge zijn.

Zoals tijdens het consistorie van afgelopen januari naar voren kwam, blijft de apostolische exhortatie Evangelii Gaudium[4984] van paus Franciscus "een belangrijk referentiepunt. Naast het introduceren van nieuwe inhoud, richt zij alles opnieuw op het kerygma als het hart van onze christelijke en kerkelijke identiteit" Brief aan de kardinalen, 22...Brief aan de kardinalen, 22 april 2026. Ik nodig u daarom ook uit om Evangelii Gaudium[4984] in uw werk op elk niveau opnieuw te bekijken, om een missie te bevorderen die "Christusgericht en kerygmatisch is ... voortkomt uit een ontmoeting met Christus die in staat is levens te veranderen" Brief aan de kardinalen, 22...Brief aan de kardinalen, 22 april 2026.

De sterke vraag naar spiritualiteit, die terrein wint – vooral onder jongeren – en die duidelijk zichtbaar was tijdens het Jeugdjubileum, verdient onze bijzondere aandacht. De nieuwe generatie staat niet gesloten voor het Evangelie; integendeel, velen willen het, wanneer ze het herontdekken, beter leren kennen, omdat ze aanvoelen dat daarin het geheim schuilt om werkelijk gelukkig te zijn. Ik ben er zeker van dat uw Dicasterie bijzondere aandacht heeft voor deze vraag die onze tijdgenoten met steeds grotere nadruk stellen en die een geloofwaardig en coherent antwoord vereist. Evangelisatie steunt niet op de efficiëntie van structuren of op maatschappelijke relevantie, noch op de goedkeuring die op een bepaald moment kan worden verkregen. Wat essentieel blijft, is veeleer te vertrouwen op de leiding van de Heilige Geest, de wegen te volgen die Hij wijst om vele mensen tot Christus te leiden, tot Zijn Woord dat redt, tot Zijn liefde die het leven vernieuwt.

Vandaag de dag moet de evangelisatie zich in het bijzonder ook bezighouden met de veranderde omstandigheden en dynamiek rond de overdracht van het geloof van de ene generatie op de andere. In sommige delen van de wereld is deze overdracht vrijwel tot stilstand gekomen, en dit vereist het vermogen om nieuwe uitdagingen aan te gaan. De oorzaken van deze situatie zijn bekend en veelzijdig; het resultaat is echter een geestelijke "armoede" onder de jongere generaties, een gebrek aan motivatie en aan de middelen om in volledige vrijheid die toewijding aan het geloof te ontwikkelen die zin geeft aan het leven. God zij dank zijn er overal ter wereld talrijke en gevarieerde initiatieven waarmee christelijke gemeenschappen, verenigingen, bewegingen en kerkelijke groeperingen jongeren ontmoeten, naar hen luisteren en met hen in dialoog treden. Het heersende culturele klimaat in door de media doordrenkte en consumptiegerichte samenlevingen vermindert het vermogen om met geduld te leren en met inspanning een persoonlijke zoektocht naar de waarheid te ondernemen, met volharding en een kritisch vermogen. Elke boodschap loopt het risico te worden gezien als slechts één mening onder vele.

De overdracht van het geloof houdt in deze context noodzakelijkerwijs in dat men mensen en gemeenschappen ontmoet die de vreugde van het christelijk geloof en de samenhang van een door het Evangelie geïnspireerde levenswijze tot uitdrukking brengen. Het christendom kan zeker niet aantrekkelijk worden gemaakt door de inhoud af te zwakken of de eisen te verzachten, maar door met nederigheid en moed te getuigen van "de weg, de waarheid en het leven" die zoveel mensen heeft bekeerd en geheiligd. Zoals Benedictus XVI verklaarde: "Wat we op dit moment in de geschiedenis nodig hebben, zijn mensen die, door een verlicht en beleefd geloof, God geloofwaardig maken in deze wereld. (...) We hebben mensen nodig die hun blik op God gericht houden en van Hem de ware menselijkheid leren. We hebben mensen nodig wier verstand verlicht is door het licht van God en wier hart God opent, zodat hun verstand tot het verstand van anderen kan spreken en hun hart de harten van anderen kan openen. Alleen door mensen die door God zijn geraakt, kan God terugkeren naar de mensen" Benedictus' Europa in de...Benedictus' Europa in de crisis van de culturen, Siena 2005, 63–64. De heiligheid van het leven blijft daarom de meest overtuigende uitdrukking van de schoonheid van het christelijk geloof, dat de eeuwen overstijgt en tot elke cultuur spreekt.

Ik wil ook graag iets tegen u zeggen over de catechese, die een beslissende rol speelt in het leven van de Kerk door haar inzet voor vorming en de overdracht van het geloof. Speciale aandacht is verschuldigd aan de catechumenen, die in steeds grotere aantallen om de doop vragen. De vreugdevolle dienst van de gemeenschap bij het verwelkomen en begeleiden van catechumenen mag niet ophouden bij de viering van het sacrament. De daaropvolgende taak vereist niet minder verantwoordelijkheid: namelijk het bieden van een omgeving waarin de verwachtingen die hen ertoe hebben gebracht zich aan Christus en Zijn Kerk te verbinden, worden vervuld. De plicht om de door de doop gemaakte geloofskeuze levend te houden, houdt, met name voor parochiegemeenschappen, de noodzaak in om voortdurend te streven naar een hoog niveau van christelijk leven vgl: Novo millennio ineunte, 31[[[9|31]]], om ervoor te zorgen dat de pasgedoopten een ruimte hebben voor een samenhangende groei, de vrucht van interpersoonlijke relaties die in liefde en wederzijdse dienstbaarheid worden beleefd.

Soortgelijke zorg moet worden besteed aan de jongens en meisjes die het sacrament van het vormsel ontvangen. Ik moedig de vele initiatieven aan die hen begeleiden terwijl zij hun geloofsweg voortzetten voor hun menselijke en christelijke groei. Dergelijke initiatieven worden pas echt effectief door de aandacht die aan ieder van hen persoonlijk wordt gegeven, een weerspiegeling van de unieke en persoonlijke liefde van de Heer.

Dierbare vrienden, ik dank u voor uw dienst aan mijn ambt en aan de hele Kerk en, terwijl ik u toevertrouw aan de Maagd Maria, volmaakte discipel en missionaris van het Evangelie, begeleid ik u met mijn zegen. Dank u wel!