Uitnodiging aan de Kardinalen tot deelname aan komend consistorie

Eminentie,

Tijdens deze heilige Paastijd wil ik u mijn oprechte en broederlijke groeten overbrengen, in de hoop dat de vrede van de verrezen Heer onze lijdende wereld kracht mag geven en vernieuwen.

Tevens spreek ik nogmaals mijn dank uit voor uw deelname aan het consistorie van afgelopen januari. Ik heb grote waardering voor het werk dat in de werkgroepen is verricht, wat heeft geleid tot vrije, concrete en spiritueel vruchtbare uitwisselingen, evenals voor de opmerkelijke kwaliteit van de bijdragen tijdens de plenaire vergadering. De gebundelde bijdragen vormen een bron van blijvende waarde, waarover - naar ik hoop - verder zal worden nagedacht en die zal rijpen door kerkelijk onderscheidingsvermogen.

In mijn slotwoord[9788] in januari verwees ik al naar enkele elementen met betrekking tot synodaliteit die uit de werkgroepen naar voren kwamen. Nu wil ik mij in het bijzonder richten op wat er uit de werkgroepen naar voren kwam met betrekking tot Evangelii Gaudium[4984], vooral wat betreft de zending en de overdracht van het geloof.

Uit uw bijdragen blijkt duidelijk dat deze exhortatie[4984] een belangrijk referentiepunt blijft. Naast het introduceren van nieuwe inhoud, richt zij alles opnieuw op het kerygma als het hart van onze christelijke en kerkelijke identiteit. Zij werd erkend als een "verfrissende wind", die in staat is processen van pastorale en missionaire bekering op gang te brengen – in plaats van onmiddellijke structurele hervormingen teweeg te brengen – en zo de weg van de Kerk diepgaand te begeleiden.

U hebt inderdaad benadrukt hoe dit perspectief de Kerk op elk niveau uitdaagt. Op persoonlijk niveau roept het elke gedoopte op om zijn of haar ontmoeting met Christus te vernieuwen, door over te gaan van een louter ontvangen geloof naar een geloof dat werkelijk wordt beleefd en ervaren. Deze reis beïnvloedt de kwaliteit van het geestelijk leven zelf, wat tot uiting komt in het primaat van het gebed, in het getuigenis dat voorafgaat aan woorden, en in de samenhang tussen geloof en leven. Op gemeenschapsniveau vraagt het om een verschuiving van een pastorale benadering van instandhouding naar een van zending. Dit vereist dat gemeenschappen levende dragers van de verkondiging zijn - gastvrije gemeenschappen die toegankelijke taal gebruiken, aandacht hebben voor de kwaliteit van relaties, en in staat zijn om ruimte te bieden voor luisteren, begeleiding en genezing. Op diocesaan niveau komt de verantwoordelijkheid van pastores om missionaire moed resoluut te ondersteunen duidelijk naar voren, waarbij ervoor gezorgd moet worden dat deze moed niet wordt verzwaard of verstikt door organisatorische excessen, maar wordt geleid door een onderscheidingsvermogen dat ons helpt te herkennen wat essentieel is.

Uit dit alles vloeit een diepgaand verenigd begrip van zending voort, dat christocentrisch en kerygmatisch is. Het is geboren uit een ontmoeting met Christus die in staat is levens te transformeren en zich te verspreiden door aantrekkingskracht in plaats van verovering. Het is een integrale zending, die expliciete verkondiging, getuigenis, inzet en dialoog in evenwicht houdt, en niet toegeeft aan de verleiding van bekeringsijver noch aan een louter institutionele mentaliteit van behoud of uitbreiding. Zelfs wanneer de Kerk zich in een minderheidspositie bevindt, is zij geroepen om met zelfverzekerde moed te leven, als een kleine kudde die hoop brengt aan allen, zich ervan bewust dat het doel van de missie niet haar eigen voortbestaan is, maar de overdracht van de liefde waarmee God de wereld liefheeft.

Van de specifieke suggesties die naar voren kwamen, verdienen de volgende het om te worden verwelkomd en verder te worden overwogen: de noodzaak om Evangelii Gaudium[4984] nieuw leven in te blazen door middel van een eerlijke evaluatie van wat er in de loop der jaren daadwerkelijk is omarmd en wat daarentegen onbekend of niet geïmplementeerd blijft, met bijzondere aandacht voor de noodzakelijke hervormingen van de processen van christelijke initiatie; het belang van het waarderen van apostolische en pastorale bezoeken als authentieke kansen voor kerygmatische verkondiging en voor een groei in de kwaliteit van relaties; en de soortgelijke noodzaak om de effectiviteit van kerkelijke communicatie, ook op het niveau van de Heilige Stoel, opnieuw te beoordelen vanuit een meer expliciet missionair perspectief.

Met een dankbaar hart spreek ik nogmaals mijn dank uit voor uw dienstbaarheid en bijdrage aan het leven van de Kerk. Wat betreft het komende consistorie, dat zal plaatsvinden van 26 tot 27 juni, zal te zijner tijd meer gedetailleerde informatie worden verstrekt om u te helpen bij de nodige voorbereidingen.

In de verrezen Heer, bron van onze hoop, zend ik u mijn hartelijke Paasgroeten.

Met broederlijke hoogachting in Christus,

Vanuit het Vaticaan, 12 april 2026

Leo p.p. XIV