De nood aan een ingekeerd leven

Uwe Eminentie,
Uwe Excellenties, beste broeders in het episcopaat,
Geliefde priesters en diakens,
Geliefde religieuzen en seminaristen,
Mijn Augustijnse broeders,
Broeders en zusters,

Ik ben blij hier onder u te zijn en ik dank bisschop Corrado Sanguineti en pater Joseph Farrell, prior-generaal van de Orde van Sint-Augustinus, voor hun welkomstwoorden. Ik ben verheugd over wat ik heb gehoord over deze Kerk in Pavia: een gemeenschap met een eeuwenoude traditie die levend en aanwezig blijft in de stad en de omliggende regio, die aandacht heeft voor de tekenen van deze tijd en haar uitdagingen, zonder zich te laten ontmoedigen door de moeilijkheden, de geseculariseerde context en de problemen bij het overdragen van het geloof.

Om ontmoediging te voorkomen, hebben we een blik nodig die bezield is door de geest van het geloof. Die blik helpt ons de werkelijkheid dieper te doorgronden dan op het eerste gezicht lijkt, en voorkomt dat we vervallen in een negatieve, pessimistische houding die geen nieuw leven kan voortbrengen. De blik die van ons gevraagd wordt – en die de Heilige Geest ons geeft – is die van Jezus. Te midden van moeilijkheden en misverstanden ziet Hij de voorzienige hand van de Vader in de lelies van het veld, in de vogels van de lucht Vgl: Mt. 6, 28-29 [[b:Mt. 6, 28-29]], Hij voedt de hoop in het kleine zaadje dat groeit Vgl: Mc. 4, 30-33 [[b:Mc. 4, 30-33]], en nodigt ons uit onze ogen op te slaan en de velden te zien die al rijp zijn voor de oogst. Vgl: Joh. 4, 35 [[b:Joh. 4, 35]] In de apostolische exhortatie Evangelii Gaudium moedigde paus Franciscus ons aan tot deze geestelijke lezing van de werkelijkheid, door te zeggen: "De blik van het geloof is in staat het licht te herkennen dat de Heilige Geest altijd uitstraalt te midden van de duisternis (...). Ons geloof wordt uitgedaagd om een glimp op te vangen van de wijn waarin water kan worden veranderd, en om het graan te ontdekken dat groeit tussen het onkruid" Paus Franciscus - Postsynodale Apostolische Exhortaties - De vreugde van het Evangelie - Over de verkondiging van het Evangelie in de wereld van vandaag - Naar aanleiding van de Bisschoppensynode 2012 over de nieuwe evangelisatie (24 november 2013) : 84[[4984|84]]

Verlicht door de hoop van het Evangelie en geïnspireerd door wat de apostel Petrus ons in de lezing vertelt Vgl: 1 Pt. 2, 4-10 [[b:1 Pt. 2, 4-10]], die de discipelen van de Heer "levende stenen" noemt, laten we ons afvragen: hoe kunnen wij vandaag, hier in Pavia, een levende Kerk zijn?

De eerste instructie van de apostel is essentieel: verenigd te blijven met Christus, de levende steen, verworpen door de mensen maar uitverkoren door God. Christus is het fundament van het geestelijke bouwwerk, de hoeksteen die is gelegd als basis voor onze kerkelijke reis, onze pastorale activiteiten en onze evangelisatie, Vgl: 1 Pt. 2, 4-5, vv. 4-5 [[b:1 Pt. 2, 4-5]]

Door in Christus gebouwd te zijn en te blijven bouwen, behoeden we ons voor het risico om te verdwalen en vermoeid te raken in secundaire zaken, die misschien wel goed zijn, maar die niet tot de essentie reiken. Natuurlijk zijn we geroepen om realistisch te zijn, en we weten dat er in parochiegemeenschappen en in het leven van een bisdom veel dringende zaken en verplichtingen zijn die onze aanwezigheid en diverse activiteiten vereisen. Het gaat er echter om alles terug te brengen naar het centrum, om altijd vanuit de hoeksteen te bouwen, om te voorkomen dat onze acties versnipperd raken en zich uitsluitend op onszelf en onze eigen inspanningen richten. Omdat Christus het centrum is, putten we allen uit deze ene bron en onderwerpen we onze inzet aan het onderscheidingsvermogen dat voortkomt uit zijn licht en zijn Woord. Laten we daarom een Kerk opbouwen waarin we samen op weg zijn, die zichzelf zonder verdeeldheid kan vernieuwen, waarin iedereen elkaar als broeders en zusters erkent en vol vreugde werkt in dienst van het Koninkrijk van God.

Dit sluit aan bij wat uw bisschop aan het begin zei: we moeten leren christelijke gemeenschappen te zijn die zich richten op de essentie, zelfs als dit betekent dat we bepaalde structuren en zekerheden uit het verleden moeten loslaten. Het belangrijkste is om met Christus te leven en zijn evangelie te verspreiden. Dat is waar we ons op moeten richten. Ik beveel dit allereerst aan priesters aan, die soms last kunnen hebben van innerlijke verdeeldheid en vermoeidheid door hun vele taken: keer altijd terug naar het centrum, verenig alles in uw relatie met de Heer en ontdek in Hem de vreugde van de priesterlijke broederschap en het gezamenlijke pastorale werk met de leken. En ik beveel het ook aan religieuzen, mannen en vrouwen, die vaak moeite hebben om het charisma dat zij bezitten te verwezenlijken, maar die altijd opnieuw moeten beginnen vanuit Christus en de talenten die zij hebben ontvangen moeten delen met andere religieuze gemeenschappen en met de diocesane Kerk als geheel.

Door ons te richten op Christus, de hoeksteen, kunnen we ook de hedendaagse vraagstukken met betrekking tot de overdracht van het geloof en de religieuze praktijk aanpakken. In een tijd waarin veel mensen hun spirituele enthousiasme lijken te hebben verloren of, om verschillende redenen, de aantrekkingskracht van het christelijk geloof niet meer in hun leven vinden, zijn we in de eerste plaats geroepen om de boodschap van het Evangelie te brengen, een vreugdevolle en bevrijdende boodschap van Jezus Christus, die de schoonheid van het geloof voor ons leven en voor onze samenleving openbaart. Vandaag de dag is er een steeds grotere behoefte om mensen te begeleiden bij de ontdekking of herontdekking van het geloof. Daarom moeten we de kern van het Evangelie verkondigen, namelijk Jezus, die in zijn menswording, dood en opstanding het mysterie van God en tegelijkertijd het mysterie van onszelf aan ons openbaart. "Een pastorale bediening met een missionaire focus (...) richt zich op het essentiële, op wat het mooiste, het meest grootse, het meest aantrekkelijke en tegelijkertijd het meest noodzakelijke is" Paus Franciscus - Postsynodale Apostolische Exhortaties - De vreugde van het Evangelie - Over de verkondiging van het Evangelie in de wereld van vandaag - Naar aanleiding van de Bisschoppensynode 2012 over de nieuwe evangelisatie (24 november 2013) : 35[[4984|35]]

In deze context schittert de figuur van Sint Augustinus in een kostbaar licht. Zijn gedachtegoed, het verhaal van zijn bekering en zijn spiritualiteit herinneren ons aan de waarde en het primaat van de innerlijkheid: "Ga niet buiten jezelf, keer terug naar jezelf: de waarheid woont in de innerlijke mens" Augustinus - Boeken - De vera religione (390) - XXXIX, 72[[2206|+0]] De behoefte om ons opnieuw met onszelf te verbinden, om niet verloren te raken in de externe versnippering, om een betekenis te zoeken en te vinden die ons leven leidt en onze relaties bezielt, is een behoefte die iedereen kent: vandaag de dag komt deze behoefte op verschillende manieren naar voren, zelfs in de haast en verstrooiing van het dagelijks leven, vooral in de vragen van de jongsten.

Wanneer ons geloofsgetuigenis consistent en gepassioneerd is, worden wij zelf 'levende stenen' die het geestelijke bouwwerk vormen dat de Kerk is. De christelijke levenswijze, die in het begin nieuw en verbazingwekkend was in vergelijking met de joodse en heidense wereld, moet dat ook vandaag de dag blijven, in de wereld van vandaag. Verenigd met Christus kunnen we ons heilig priesterschap uitdrukken door dagelijks geestelijke offers te brengen. Vgl: 1 Pt. 2, 5 [[b:1 Pt. 2, 5]] Verweven met gebed en dienstbaarheid aan anderen, transformeert deze aanbidding ons leven tot een teken van het Evangelie door onze keuzes, daden en relaties.

Geliefde vrienden, net als levende stenen zijn wij geroepen om een Kerk te zijn die diep geworteld is in de lokale gemeenschap, een Kerk die wandelt te midden van de worstelingen en hoop van de mensen, bedreven in de kunst van het luisteren en begeleiden, en die relaties koestert met gezinnen, met hen die zich voorbereiden op de sacramenten, en zelfs met hen die nieuw zijn in of ver verwijderd zijn van het geloofsleven.

Ik weet dat u al gedreven wordt door deze pastorale passie, en ik nodig u uit om deze onvermoeibaar te cultiveren, ernaar te streven iedereen te bereiken met de vreugde van het Evangelie, het beste van uw geschiedenis te koesteren – denk aan de oratoria – en nieuwe mogelijkheden voor ontmoeting te verkennen. Bijzondere aandacht verdient de inzet voor het organisch opbouwen van netwerken van kleine gemeenschappen die in huizen samenkomen rondom het Evangelie, openstaand voor dienstbaarheid aan de parochie of pastorale gemeenschap. Luisteren naar het Woord genereert geestelijke vitaliteit, stimuleert getuigenis in het dagelijks leven, ook via bewegingen en verenigingen, en moedigt ons aan om dicht bij de armen te staan. En, met name hier in Pavia, benadruk ik het belang van pastorale zorg aan de universiteit en dialoog met de cultuur. Studie en wetenschappelijk onderzoek moedigen gelovigen aan om een op geloof gebaseerde benadering te ontwikkelen die het zoeken naar waarheid, rechtvaardigheid en schoonheid, die de menselijke ziel beroert, kan verlichten. Ik weet dat u belangrijke stappen hebt gezet in de richting van een synodale benadering van het gemeenschapsleven, waarbij u de traditionele weg van parochies integreert met nieuwe evangelisatie-initiatieven. Daarom nodig ik u uit om deze weg te blijven bewandelen, steeds meer te leren samen te wandelen, in gezamenlijk onderscheidingsvermogen en het ontwikkelen van gezamenlijke projecten, het cultiveren van broederschap en het bevorderen van gedeelde verantwoordelijkheid.

Geliefde broeders en zusters, moge Maria, de Allerheiligste, Moeder van de Kerk, u het vurige verlangen schenken om te leven en te getuigen van het Evangelie, in de broederlijke liefde die ons tot één volk maakt op onze weg naar God. Terwijl ik de relieken van de Heilige Vader Augustinus vereer, vraag ik dat hij, samen met uw patroonheilige Siro, altijd voor deze Kerk en voor de stad Pavia bemiddelt. Dank u wel!