2. Jezus Christus, openbaarder van de Vader

-

Beste broeders en zusters,

goedemorgen en welkom! We gaan verder met de catechese over de dogmatische constitutie Dei Verbum[576] van het Tweede Vaticaans Concilie, over de goddelijke openbaring. We hebben gezien dat God zich openbaart in een dialoog van verbond, waarin Hij zich tot ons richt als tot vrienden. Het gaat dus om een relationele kennis, die niet alleen ideeën overbrengt, maar een geschiedenis deelt en oproept tot gemeenschap in wederkerigheid. De vervulling van deze openbaring vindt plaats in een historische en persoonlijke ontmoeting waarin God Zichzelf aan ons schenkt, zich aanwezig maakt, en wij ontdekken dat we gekend zijn in onze diepste waarheid. Dat is wat er gebeurd is in Jezus Christus. Het document zegt dat de innerlijke waarheid van zowel God als de redding van de mens voor ons schittert in Christus, die tegelijkertijd de middelaar en de volheid van de hele openbaring is. vgl: Dei Verbum, 2[[[576|2]]]

Jezus openbaart ons de Vader door ons te betrekken bij zijn eigen relatie met Hem. In de Zoon die door God de Vader is gezonden, “waardoor de mensen (...) de toegang hebben tot de Vader en deel krijgen aan de goddelijke natuur.” Dei Verbum, 2[[576|2]] Wij komen dus tot de volle kennis van God door in de relatie van de Zoon met zijn Vader te treden, krachtens het werk van de Geest. Dit wordt bijvoorbeeld bevestigd door de evangelist Lucas wanneer hij ons het jubelgebed van de Heer vertelt: “Op datzelfde moment juichte Jezus van vreugde in de Heilige Geest en zei: ‘Ik prijs U, Vader, Heer van hemel en aarde, omdat U deze dingen voor wijzen en geleerden verborgen hebt gehouden en ze aan kleinen hebt geopenbaard. Ja, Vader, want zo hebt u het in uw goedheid besloten. Alles is mij door mijn Vader gegeven en niemand weet wie de Zoon is, behalve de Vader, en niemand weet wie de Vader is, behalve de Zoon en degene aan wie de Zoon het wil openbaren" (Lc. 10, 21-22)[b:Lc. 10, 21-22].

Dankzij Jezus kennen wij God zoals Hij ons kent. (Gal. 4, 9; 1 Kor. 13, 13)[[b:Gal. 4, 9; 1 Kor. 13, 13]] In Christus heeft God ons namelijk zichzelf bekendgemaakt en tegelijkertijd onze ware identiteit als kinderen, geschapen naar het beeld van het Woord, geopenbaard. Dit “eeuwige Woord verlicht alle mensen” Dei Verbum, 4[[576|4]] door hun waarheid te onthullen in de blik van de Vader: “Je Vader, die in het verborgene ziet, zal je belonen” (Mt. 6, 4.6.8)[b:Mt. 6, 4.6.8], zegt Jezus; en Hij voegt eraan toe dat “de Vader onze behoeften kent” (Mt. 6, 32)[[b:Mt. 6, 32]] Jezus Christus is de plaats waar we de waarheid van God de Vader erkennen, terwijl we ontdekken dat Hij ons kent als kinderen in de Zoon, geroepen tot hetzelfde lot van volheid van leven. De heilige Paulus schrijft: “Toen de volheid van de tijd gekomen was, zond God zijn Zoon, (...) opdat wij het recht van kinderen zouden verkrijgen. En dat jullie kinderen zijn, blijkt uit het feit dat God de Geest van zijn Zoon in onze harten heeft gezonden, die roept: ‘Abba! Vader!’” (Gal. 4, 4-6)[b:Gal. 4, 4-6]).

Ten slotte is Jezus Christus de openbaarder van de Vader door zijn menselijkheid. Juist omdat Hij het vleesgeworden Woord is dat onder de mensen woont, openbaart Jezus ons God door zijn ware en integrale menselijkheid: “Daarom”, zegt het Concilie, “door Hem te zien, ziet men de Vader (Joh. 14, 9)[[b:Joh. 14, 9]], met zijn hele aanwezigheid en openbaring, met woorden en daden, met tekenen en wonderen, en vooral met zijn dood en glorieuze opstanding uit de doden, en ten slotte met de zending van de Geest van de waarheid, voltooit Hij de openbaring.” Dei Verbum, 4[[576|4]] Om God in Christus te leren kennen, moeten we zijn integrale menselijkheid aanvaarden: de waarheid van God openbaart zich niet volledig wanneer iets aan het menselijke wordt weggenomen, net zoals de integriteit van de menselijkheid van Jezus de volheid van de goddelijke gave niet vermindert. Het is de integrale menselijkheid van Jezus die ons de waarheid van de Vader vertelt. (Joh. 1, 18)[[b:Joh. 1, 18]]

Het zijn niet alleen de dood en de verrijzenis van Jezus die ons redden en bijeenbrengen, maar zijn persoon zelf: de Heer die mens wordt, geboren wordt, geneest, onderwijst, lijdt, sterft, verrijst en onder ons blijft. Om de grootsheid van de incarnatie te eren, volstaat het dus niet om Jezus te beschouwen als het kanaal voor de overdracht van intellectuele waarheden. Als Jezus een echt lichaam heeft, vindt de overdracht van Gods waarheid plaats in dat lichaam, met zijn eigen manier om de werkelijkheid waar te nemen en te voelen, met zijn manier om in de wereld te leven en erdoorheen te gaan. Jezus zelf nodigt ons uit om zijn blik op de werkelijkheid te delen: “Kijk naar de vogels in de lucht”, zegt hij, “ze zaaien niet, ze maaien niet en ze verzamelen niets in schuren, en toch voedt jullie hemelse Vader ze. Zijn jullie dan niet veel meer waard dan zij?” (Mt. 6, 26)[b:Mt. 6, 26].

Broeders en zusters, als we de weg van Jezus tot het einde toe volgen, komen we tot de zekerheid dat niets ons kan scheiden van de liefde van God: “Als God voor ons is”, schrijft de heilige Paulus, “wie zal dan tegen ons zijn? Hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard, (...) zal Hij ons dan niet alles met Hem schenken?” (Rom. 8, 31-32)[b:Rom. 8, 31-32]. Dankzij Jezus kent de Christen God de Vader en geeft hij zich vol vertrouwen aan Hem over.