In Christus wordt onze honger vervuld

Dierbare broeders en zusters, een fijne zondag!

Wanneer we naar het Evangelie luisteren, horen we vaak over de wonderen die Jezus verrichtte: het zijn daden die Zijn bijzondere toewijding aan ons laten zien, namelijk de verlossing die Hij de wereld brengt. De Heer wordt herdacht als Degene die zin geeft aan het leven, door het te bevrijden van het kwaad en de zonde.

Terwijl Hij de blinden het gezichtsvermogen schenkt en de doven het gehoor, verricht Christus niet alleen wonderbaarlijke daden, maar verkondigt Hij aan iedereen dat het Rijk van God nabij is. Daarom getuigt het evangelie van vandaag (Mt. 14, 13-21) [b:Mt. 14, 13-21] dat Jezus zich niet beperkt tot het schenken van zintuigen aan wie die missen, maar dat Hij onze zintuigen ook verrijkt. Tot de dove, die weer kan horen, richt de Heer het Goede Nieuws dat gehoord moet worden; aan de blinde, die weer kan zien, toont Hij het prachtige werk van de verlossing dat voor hem tot stand komt. Op dezelfde manier schenkt Jezus aan wie honger heeft voedsel om te eten: de episode van de vermenigvuldiging van de broden betekent dat de ontmoeting met de Heer een voedzame ervaring is. In de woestijn, dat wil zeggen op de plaats van onze nood, is Christus het brood des levens. Bij Hem is het wezenlijke in overvloed aanwezig: „Iedereen at tot verzadiging" en er bleven „twaalf manden vol" over (Mt. 14, 20, vers 20) [b:Mt. 14, 20]. Dit getal benadrukt dat de gave van de Heer universeel is, en dat zijn voorzienigheid voor ons nooit opraakt.

Geliefden, Christus stillt werkelijk de honger van de mensheid, onze honger naar waarheid en leven. Tegelijkertijd leert zijn gebaar ons dat niets verloren gaat wanneer het wordt gedeeld. Het oppotten en het weggooien zijn daarentegen twee kanten van hetzelfde kwaad: de hebzucht. Deze ziekte van de ziel doet ons het verstand verliezen omdat ze ons bedwelmt met rijkdom, tot het punt waarop we degenen vergeten die huilen van de honger en schreeuwen van de dorst. En zo staan, tegenover de overvloed aan dingen die wegrotten, de uitgestrekte handen van hen die geen maaltijd hebben, de verbrande huizen van hen die geen vrede hebben.

In de woestijn van oorlog en arrogantie, laten we zien met hoeveel welwillendheid de Heer 'zijn ogen naar de hemel sloeg', 'de zegen uitsprak', 'de broden brak en ze gaf' aan zijn discipelen, opdat zij ze aan de menigte zouden uitdelen. Vgl: Mt. 14, 19, vgl. vers 19 [[b:Mt. 14, 19]] In dit wonder van naastenliefde herkennen we de kenmerkende daden van Jezus, die hun hoogtepunt vinden in het Laatste Avondmaal. Dan schenkt de Zoon van God ons immers zijn eigen leven als onze broeder in menselijkheid. Terwijl we de genade van de Eucharistie proeven, laten we ons ertoe verbinden om de schoonheid ervan te getuigen in onze dagelijkse gebaren, te beginnen bij het zegenen van de tafel, wanneer we het brood delen met familie en vrienden. In het gezelschap van Jezus kunnen ook de vakanties een tijd van broederlijke rust worden, waarbij we degenen die naast ons in nood verkeren, erbij betrekken.

Laten we daarom de Maagd Maria, de zorgzame moeder, vragen ons te laten groeien in naastenliefde, opdat niemand het dagelijks brood ontbeert.

Na het bidden van het Angelus
Beste broeders en zusters, ik volg met bezorgdheid de alarmerende situatie in Ceuta en bid tot God, op voorspraak van Onze-Lieve-Vrouw van Afrika, dat er oplossingen mogen worden gevonden die vrede, stabiliteit en gerechtigheid brengen.

Laten we blijven bidden voor vrede, opdat de oorlogen in de wereld ophouden en er diplomatieke oplossingen voor de conflicten worden gevonden. Laten we alle slachtoffers van de vijandelijkheden gedenken, vooral de zwaksten en weerlozen: kinderen, ouderen, zieken. Moge de Heer hen troosten die lijden en het werk zegenen van hen die hulp en troost brengen.

In deze dagen vieren we de „Vergeving van Assisi". De heilige Franciscus verkreeg deze aflaat in 1216 van paus Honorius III, nadat hij tijdens het gebed in de Porziuncola geïnspireerd was door een visioen van Jezus en Maria, omringd door engelen. Laten we de Heer danken voor dit grote geschenk en er een schat van maken, vooral in het achthonderdste jubileum van de 'Transito' van de Poverello van Assisi, die juist in de Porziuncola op 3 oktober 1226 stierf.

Ik groet jullie allemaal, Romeinen en pelgrims uit verschillende landen: in het bijzonder de „Giovanissimi" van de parochies van Saccolongo en Creola (Padua), de jongeren van de parochie van San Giovanni Bosco in Altamura en de jongeren van de pastorale samenwerking van Castelfranco Veneto, vergezeld door hun priesters en begeleiders.

Ik wens jullie allemaal een fijne zondag!