Paus spreekt het Wereldvoedselprogramma toe

(Vaticannews.va / Bijbelcitaat.be) - Paus Leo XIV bracht gisteren een bezoek aan het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties in Rome. In zijn toespraak stond hij stil bij de wereldwijde strijd tegen honger, de verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap en de waardigheid van iedere menselijke persoon. Hij riep op tot meer samenwerking, solidariteit en aandacht voor de meest kwetsbaren.

Gisteren bracht paus Leo XIV een bezoek aan de zetel van het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties in Rome. Tijdens een bijeenkomst van de Uitvoerende Raad sprak hij de vertegenwoordigers van de lidstaten en de medewerkers van de organisatie toe. Hij bedankte hen voor hun inzet voor mensen die getroffen worden door oorlogen, natuurrampen en voedseltekorten, en benadrukte dat hun werk nauw aansluit bij de zending van de Kerk om de menselijke waardigheid te beschermen en de broederlijkheid onder de mensen te bevorderen.

In zijn toespraak stond de paus stil bij de grote uitdagingen waarmee de wereld vandaag wordt geconfronteerd. Volgens hem zijn crisissen zoals oorlogen, voedselonzekerheid, economische instabiliteit en de gevolgen van klimaatveranderingen steeds minder tijdelijke gebeurtenissen en steeds meer een blijvende werkelijkheid. Daarom riep hij op om niet alleen de gevolgen van deze problemen te bestrijden, maar ook de diepere oorzaken aan te pakken die deze crisissen in stand houden.

Paus Leo stelde vast dat de internationale gemeenschap steeds meer versnipperd raakt. Verwijzend naar zijn encycliek Magnifica Humanitas[9800] sprak hij over “een ongeordend en conflictueus multipolarisme waarin wantrouwen overheerst”. Staten richten zich volgens hem steeds vaker op hun eigen belangen en verliezen daarbij het besef dat veel uitdagingen alleen gezamenlijk kunnen worden aangepakt.

De paus wees op een opvallende tegenstelling. Nooit eerder beschikte de wereld over zoveel mogelijkheden om welvaart voort te brengen, terwijl tegelijk miljoenen mensen in extreme kwetsbaarheid leven. Hoewel het verlichten van menselijk lijden algemeen als belangrijk wordt erkend, ziet hij dat humanitaire noden steeds vaker naar de achtergrond verdwijnen.

In dat verband waarschuwde hij voor een “bureaucratisering van de solidariteit” en een “stille vermarkting van het menselijk leven”. Volgens hem dreigt de concrete mens uit beeld te verdwijnen wanneer hulpverlening wordt beheerst door procedures, economische belangen of strategische afwegingen. Wie geen meetbare economische waarde vertegenwoordigt, loopt het risico onzichtbaar te worden. Daardoor komt de menselijke persoon niet langer vanzelfsprekend centraal te staan in politieke en internationale beslissingen.

Leo XIV herinnerde ook aan woorden van paus Franciscus uit 2016. Franciscus merkte toen op dat hulpverlening vaak wordt vertraagd door politieke en administratieve obstakels, terwijl wapens veel gemakkelijker hun bestemming bereiken. Paus Leo nam die gedachte over en vatte ze samen in de woorden: “Conflicten worden gemakkelijker gevoed dan mensen worden gevoed.”

Volgens hem blijven de gevolgen van honger niet beperkt tot de mensen die er rechtstreeks onder lijden. Honger tast de sociale samenhang aan, vergroot spanningen tussen bevolkingsgroepen, stimuleert gedwongen migratie en ondermijnt de ontwikkeling van samenlevingen. Daarom is de strijd tegen honger volgens hem niet alleen een humanitaire opdracht, maar ook een investering in vrede en stabiliteit.

Tegen die achtergrond benadrukte de paus het belang van internationale samenwerking. Geen enkel land kan de grote mondiale uitdagingen alleen aanpakken. Duurzame vrede en een integrale menselijke ontwikkeling vragen om een gezamenlijke inzet die gericht is op het algemeen welzijn. Hij herinnerde eraan dat de internationale gemeenschap geroepen is om “samen op weg te gaan, in broederlijke eensgezindheid”.

Vervolgens richtte Leo XIV een oproep tot regeringen en volkeren om hun engagement in de strijd tegen honger te versterken. Hij vroeg meer middelen vrij te maken voor voedselhulp en voor de aanpak van de diepere oorzaken van voedselonzekerheid. Tegelijk vroeg hij om de hindernissen weg te nemen die verhinderen dat hulp de mensen bereikt die haar het meest nodig hebben.

De paus onderstreepte daarbij ook de belangrijke rol van de Kerk en van lokale organisaties. In gebieden waar overheden verzwakt zijn of waar internationale instellingen moeilijk toegang krijgen, bereiken parochies, bisdommen, Caritasorganisaties en andere lokale initiatieven vaak de meest kwetsbare bevolkingsgroepen. Hij moedigde het Wereldvoedselprogramma aan om deze samenwerking verder te ondersteunen.

Een ander belangrijk thema in zijn toespraak was de toegang tot voedsel als fundamenteel mensenrecht. “Water, voedsel en gezondheidszorg mogen niet ondergeschikt worden gemaakt aan marktoverwegingen of geopolitieke belangen”, verklaarde hij. Voedselzekerheid is volgens hem een wezenlijk onderdeel van een rechtvaardige en vreedzame wereldorde.

Verder sprak paus Leo zijn waardering uit voor de inspanningen van het Wereldvoedselprogramma om niet alleen noodhulp te bieden, maar ook te investeren in duurzame projecten, zoals bijvoorbeeld schoolmaaltijden voor kinderen. Dergelijke initiatieven versterken volgens hem onderwijs, menselijke ontwikkeling en de weerbaarheid van gemeenschappen.

Aan het einde van zijn toespraak keerde de paus terug naar wat voor hem de kern van de zaak vormt: de waardigheid van iedere menselijke persoon. Hij herinnerde eraan dat deze waardigheid niet afhangt van economische prestaties, sociale positie of omstandigheden, maar geworteld is in Gods onvoorwaardelijke liefde. Verwijzend naar zijn encycliek Magnifica Humanitas[9800] herinnerde hij eraan dat de waardigheid van iedere mens geworteld is in Gods onvoorwaardelijke liefde en dat haar waarde door niets kan worden verminderd of weggenomen.

Aan het einde van zijn toespraak vertrouwde paus Leo XIV allen toe aan Gods zegen en bad hij dat iedere mens dagelijks brood mag ontvangen en in waardigheid kan leven.