Beschouwingen over de Katholieke liturgie door Dom Guèranger

Van wie ontvangt de Kerk haar Liturgie? Dom Guéranger schrijft dat het gebed van de Kerk niet zomaar een verzameling is vrome teksten, maar de levende taal van de Kerk. Juist daarom kan zij niet willekeurig worden gemaakt of telkens opnieuw worden herschreven. Zij draagt een geheugen in zich, een ontvangen vorm, een geloof dat ouder is dan wijzelf.

In vier artikelen, gepubliceerd in Le Mémorial catholique - een tijdschift onder leiding van Félicité de Lamennais - laat de jonge Guéranger zien dat de liturgie deze kenmerkende eigenschappen moet hebben om de naam liturgie waardig te zijn: oudheid, universaliteit, gezag en geestelijke bezieling. Deze teksten zijn geschreven tegen de achtergrond van een diepe crisis binnen de Franse Kerk, die gekenmerkt werd door een grote liturgische verscheidenheid (een mengeling van Gallicaanse én lokale liturgieën, zonder de liturgische creativiteit van sommige herders te noemen, die de liturgie werkelijk verarmt) en een streven naar terugkeer naar de Romeinse eenheid.

Het hoofdthema van dit eerste artikel is de oudheid van de liturgie. Voor Dom Guéranger is dat geen loutere liefde voor het verleden, maar een teken van trouw: wat de Kerk bidt, komt niet voort uit de smaak van een tijdperk, een partij of een plaatselijke voorkeur, maar uit een lange overlevering waarin geloof, aanbidding en kerkelijke gemeenschap samen zijn gegroeid.

Vanuit dit perspectief bekritiseert hij de nieuwe Franse diocesane liturgieën: niet alles wat nieuw is, zou per se verkeerd zijn, maar liturgie volgens haar wezen ontvangen wordt en niet gemaakt. Waar de Kerk werkelijk bidt, spreekt zij niet alleen over zichzelf, maar bidt zij met de stem van de eeuwen.

Overzicht serie artikelen:

• 28-02-1830: Beschouwingen over de Katholieke liturgie[9846]
• 31-03-1830:
• 31-05-1830: