Het bestijgen van de berg

Het veld levert ons de vreugde om de oogst, de wijngaard de vruchten die ons voeden, en de Schrift de leer die ons in leven houdt. Het veld geeft zijn oogst in één enkel seizoen; de wijngaard geeft eveneens in één seizoen haar vruchten; maar telkens ze gelezen wordt, bloeien er in de Schrift woorden ten leven. Eens geoogst slaapt de akker in; na de druivenpluk rust de wijngaard nederig; maar elke dag geoogst, levert de Schrift onophoudelijk aren voor de tolken, en elke dag geplukt, worden de trossen van de hoop die we er vinden, nooit volledig opgebruikt. Laten we dit veld naderen en genieten we volop van die levengevende voren; laten we die levensaren oogsten, namelijk de woorden van onze Heer Jezus Christus, die tot zijn leerlingen zegt:

Het bestijgen van de berg
De mensen, van wie Hij zegt dat ze de dood niet zullen proeven vooraleer ze het beeld van zijn komst hebben gezien, zij zijn het die Hij met zich meenam om de berg te bestijgen. Aan hen wilde Hij tonen hoe Hij op de laatste dag, in de glorie van zijn goddelijkheid en in het lichaam van zijn menselijkheid zou terugkomen.

Hij nam hen mee op de berg om hun te tonen wie de Zoon was, en van welke Vader Hij voortkwam. Toen Hij hun gevraagd had: «Wat zeggen de mensen aangaande de Mensenzoon?», antwoordden ze: «Volgens sommigen is Hij Elia; volgens anderen Jeremia of één van de profeten» (Mat. 16, 13-14)[b:Mat. 16, 13-14]. Daarom juist had Hij hen meegenomen op de berg. Hij toonde hun dat Hij niet Elia was, maar de God van Elia; dat Hij Jeremia niet was, maar Hij die Jeremia uitgekozen had vanaf de moederschoot (Jer. 1, 5)[b:Jer. 1, 5]; dat Hij ook geen profeet was, maar de Heer van de profeten, Degene die hen allen uitgezonden had. Hij toonde hun ook dat Hij de Schepper was van hemel en aarde, de Heer van levenden en doden. Werkelijk, Hij gaf bevel aan de hemel en deed Elia komen; Hij gaf bevel aan de aarde en deed Mozes weer opstaan.

Hij nam hen mee op de berg om hun te tonen dat Hij de Zoon was van God, door de Vader voortgebracht vóór alle tijden, en in deze laatste tijden vlees geworden uit de Maagd Maria; op een wondere wijze mensgeworden zonder zaad, zoals Hij alleen het kon weten, Hij die de maagdelijkheid van zijn moeder onaangetast wilde bewaren. Wanneer God het wil, wordt de orde van de natuur overstegen. Het Woord Gods woonde inderdaad in de schoot van de Maagd, en het vuur van zijn goddelijkheid verbrandde haar lichaam niet; integendeel, het behoedde en beschermde het, gedurende de negen maanden van verwachten. Het Woord woonde in de schoot van de Maagd zonder schaamte voor de wetten van de menselijke natuur, en uit haar werd God geboren, mens geworden voor ons heil.

Hij nam hen mee op de berg om hun de glorie van zijn goddelijkheid te tonen en hun te laten weten dat Hij de Redder van Israël was, zoals Hij het door de profeten had gewezen. Hij wou ook voorkomen dat ze aanstoot zouden nemen aan Hem, vooral omwille van het zelfgekozen lijden dat Hij zou dragen in zijn menselijke natuur. Zij kenden Hem inderdaad als mens, maar wisten niet dat Hij God was; zij kenden Hem als de zoon van Maria, - een mens die met hen in de wereld verbleef -, maar op de berg liet Hij hun weten dat Hij de Zoon was van God, en zelf God. Zij hadden Hem zien eten en drinken, werken en rusten, insluimeren en slapen, en angst ondergaan tot het zweet Hem uitbrak; zovele dingen die niet in overeenstemming met zijn goddelijke natuur schenen te zijn, maar wel bij zijn menszijn schenen te horen. Daarom was het dat Hij hen met zich meenam op de berg, opdat de Vader Hem zijn Zoon zou noemen en hun zou tonen dat Hij echt zijn Zoon was en God.

Hij nam hen mee op de berg en toonde hun zijn koningschap vooraleer zijn lijden te openbaren, zijn macht nog vóór zijn dood, zijn glorie vóór de beledigingen en zijn eer vóór de schande. Wanneer Hij door de Joden aangehouden en gekruisigd zou worden, zouden de apostelen zeker weten dat dit niet gebeurde uit zwakheid maar met zijn volle wil en toestemming, voor het heil van de wereld.

Hij nam hen mee op de berg en toonde hun, nog vóór zijn verrijzenis, de glorie van zijn goddelijkheid; zo zouden ze, op de dag dat Hij in de glorie van zijn goddelijke natuur uit de doden zou opstaan, herkennen dat Hij deze glorie niet had ontvangen als beloning vóór zijn lijden, - alsof Hij daar behoefte aan had -, maar dat ze Hem toebehoorde vóór alle eeuwen bij de Vader en met Hem, zoals Hij het zelf zei vóór zijn zelfgekozen lijden: «Vader, verheerlijk Mij met de glorie die Ik bij U bezat, nog vóór de wereld werd geschapen» (Joh. 17, 5)[b:Joh. 17, 5].

De glorie van de goddelijkheid
Het is deze glorie van zijn goddelijkheid, zo mysterieus verscholen in zijn menselijke natuur, die Jezus de apostelen toonde op de berg. Ze aanschouwden inderdaad zijn gezicht dat straalde als de bliksem en zijn klederen wit als het licht. Twee zonnen zagen ze, één die aan de hemel blonk zoals gewoonlijk, en een andere die op buitengewone wijze straalde; één zon die de aarde vanuit het firmament verlichtte, en een andere die naar hen gekeerd was en voor hen alleen straalde.

Hij toonde hun zijn klederen die wit waren als het licht, omdat de glorie van zijn goddelijkheid uit heel zijn lichaam straalde en uit al zijn ledematen vloeide. Zijn lichaam weerkaatste geen uiterlijke glans zoals dat van Mozes, maar de glorie van zijn goddelijkheid straalde van uit de diepten van zijn binnenste. Dat licht verscheen en Hij bleef erin. Ook toen Hij verder ging, gaf Hij dat licht geen toestemming om te gaan, want Hij was niet gekomen om er zich mee te kleden en het werd Hem ook niet slechts voor een korte tijd gegeven. Daarbij toonde Hij hun niet de volheid van zijn glorie, maar slechts de maat die hun ogen konden ontvangen.

Het verschijnen van Mozes en Elia
«Toen verschenen Mozes en Elia, die met Hem praatten» (Mat. 17, 3)[b:Mat. 17, 3]. Wat waren nu de woorden die Le uitwisselden? Mozes en Elia brachten Jezus dank omdat hun woorden, en die van alle profeten, door zijn komst werden vervuld. Ze aanbaden Hem omwille van het heil dat Hij voor de wereld en voor het menselijk geslacht verwezenlijkt had, en voor de uitvoering van het Mysterie dat zij mochten helpen schetsen.

Apostelen en profeten waren van vreugde vervuld bij het bestijgen van de berg. De profeten waren blij zijn menselijkheid te aanschouwen die ze voorheen niet hadden mogen kennen, en de apostelen waren verheugd zijn goddelijkheid te zien die ze nog niet kenden, en de stem te horen van de Vader die getuigde voor zijn Zoon. Door haar hoorden ze over zijn menswording die hun tot dan toe duister was gebleven, en naast de stem van de Vader, overtuigde hen de glorie die Jezus' lichaam uitstraalde en die voortkwam uit zijn onscheidbare goddelijkheid. Deze getuigenis draagt een drievoudig zegel: de stem van de Vader, de woorden van Mozes en deze van Elia, die Hem beiden als dienaren bijstonden.

De profeten bekeken de apostelen, en de apostelen de profeten.
De hoofdfiguren van het Oude Verbond en die van het Nieuwe aanschouwden elkaar. De heilige Mozes bekeek Simon de geheiligde; de beheerder van de Vader (Heb. 3, 1-6)[b:Heb. 3, 1-6] bekeek de rentmeester van de Zoon. De eerste had het water van de zee gespleten zodat het volk door de golven kon stappen; de tweede stelde voor een tent op te richten, met de bedoeling de Kerk op te bouwen. En de asceet van het Oude Verbond, Elia, aanschouwde de onthouder van het Nieuwe Verbond, te weten Johannes. Hij die in een vuurwagen meegenomen werd, beschouwde aldus hem die mocht rusten tegen Jezus' vurige borst.

Zo is de berg het beeld van de Kerk geworden, en Jezus heeft er de twee verbonden verenigd waarmee de Kerk is belast. Hij heeft ons verstaanbaar gemaakt dat Hijzelf de schenker is van beide; het eerste Verbond mocht zijn mysteries behouden, het nieuwe openbaart de glorie van zijn werken.

De reacties van Simon Petrus
Simon zei: «Het is goed voor ons hier te zijn, Heer» (Mat. 17, 4)[b:Mat. 17, 4].

«Wat zegt ge daar, Simon? Als we hier blijven, wie zal dan de beloften van de profeten waarmaken? Wie bezegelt de woorden van de herauten en wie vervult de mysteries van de rechtvaardigen?

«Als we hier blijven, in wie zal dan de profetie: «Ze hebben mijn handen en voeten doorboord» (Ps. 22, 17)[b:Ps. 22, 17] waar worden, en deze: «Ze hebben mijn klederen verdeeld en om mijn mantel gedobbeld» (Ps. 22, 19)[b:Ps. 22, 19]? Op wie slaan dan de woorden: «Als voedsel hebben ze me gal gegeven, en mijn dorst hebben ze met azijn gelest» (Ps. 69, 22)[b:Ps. 69, 22], en wie zal die andere Schriftwoorden in vervulling doen gaan: «Vrij tussen de doden» (Ps. 88, 6)[b:Ps. 88, 6]?

«Als we hier blijven, wie zal dan de schuldbrief van Adam scheuren (Kol. 2, 14)[b:Kol. 2, 14]? Wie zal er zijn schuld betalen, wie hem zijn gloriekleed bezorgen?

«Als we hier blijven, wie zal dan de woorden die Ik tot u gesproken heb waarmaken? Hoe zal de Kerk opgericht worden en hoe zult ge de sleutels van het Koninkrijk der hemelen ontvangen? Wie zult ge binden en ontbinden?

«Als we hier blijven, zullen alle dingen die door de profeten werden aangekondigd, onvervuld blijven».

Simon zei nog: «Laat ons hier drie tenten bouwen, één voor U, één voor Mozes en één voor Elia» (Mat. 17, 4)[b:Mat. 17, 4].

Uitgezonden om een Wereldkerk te bouwen, bouwt Simon hier nu tenten op de berg! Kijk, hoe hij Jezus op een nog menselijke manier bekijkt en hoe hij Hem met Elia gelijkstelt! Jezus bewees hem echter terstond dat Hij, die gedurende veertig jaar een wolkentent bezorgde aan onze vaderen, geen tent nodig had.

«Nog was hij niet uitgesproken of een lichtende wolk overschaduwde hen» (Mat. 17, 5)[b:Mat. 17, 5].

«Simon, ziet ge die tent zonder enige moeite opgericht? Een tent die warmte tegenhoudt zonder duisternis te brengen! Een tent die schittert en glanzend is!»

De stem van de Vader
Terwijl de apostelen vol bewondering waren, liet de stem van de Vader zich horen vanuit de wolk en zei: «Deze is mijn geliefde Zoon, in wie Ik mijn welbehagen heb; luistert naar Hem» (Mat. 17, 5)[b:Mat. 17, 5].

Bij het horen van deze stem, keerde Mozes terug vanwaar hij gekomen was en Elia eveneens, terwijl de apostelen met hun gezicht op de grond neervielen en Jezus alleen achterbleef. Die stem voltrok zich slechts in Hem; de profeten vluchtten en de apostelen vielen op de grond, want niet in hen voltrok zich de stem van de Vader die getuigde: «Deze is mijn geliefde Zoon, in wie ik mijn welbehagen heb; luistert naar Hem».

De Vader bevestigde dat het beheer van Mozes ten einde gekomen was, opdat de leerlingen zijn Zoon zouden beluisteren. Zoals een dienaar had Mozes slechts gesproken naar een gegeven bevel, en had hij slechts aangekondigd wat hem was doorgegeven; alle profeten hadden hetzelfde gedaan, tot Hij kwam, aan wie het vrij was te spreken: de Meester en niet de slaaf, de Wetgever en niet de onderdaan van de Wet, want het is door goddelijke natuur dat Hij de geliefde Zoon is.

Wat tot dan toe duister was in de ogen van de apostelen heeft de Vader op de berg geopenbaard. «Hij die is» (Ex. 3, 14)[[b:Ex. 3, 14]] verwees naar «Hij die is» (Joh. 1, 1)[[b:Joh. 1, 1]]; de Vader liet zijn Zoon kennen. Het was als een vreeswekkende donderslag (Joh. 12, 29)[[b:Joh. 12, 29]], want bij het horen van die stem beefde de aarde en de apostelen werden met het gezicht ter aarde geworpen. (Mat. 17, 6)[[b:Mat. 17, 6]] Op die manier werd hun geopenbaard dat de Vader naderde, en op dezelfde wijze heeft de Zoon hen weer opgericht. Want zoals de stem van de Vader hen ter aarde had geworpen, zo ook richtte de stem van de Zoon, vanuit de kracht van zijn goddelijke natuur, hen weer op. (Mat. 17, 7)[[b:Mat. 17, 7]]

Jezus' goddelijkheid bleef onveranderlijk verenigd met zijn vlees, zonder vermenging noch onderscheid, in éénzelfde persoon. Jezus straalde niet, zoals Mozes, van een uiterlijke glorie, maar als God, van een goddelijke glorie. In de afstraling van zijn gelaat was Mozes met schoonheid gezalfd, terwijl Gods glorie uit gans Jezus' lichaam straalde zoals de zon in haar stralenkrans.

Jezus' twee naturen
De Vader heeft dus uitgeroepen: «Deze is mijn geliefde Zoon, in wie Ik mijn welbehagen heb, luistert naar Hem».

Ja, de Zoon is niet te scheiden van de goddelijke glorie, want er is slechts één gemeenschappelijke natuur van Vader, Zoon en Geest, éénzelfde kracht, éénzelfde wezen en éénzelfde koningschap. God riep Hem dus met éénzelfde stem en met de eenvoudige naam «Zoon», in de vreeswekkende glorie, zoals ook Maria Hem haar zoon mocht noemen, Hem wiens aardse lichaam niet van zijn goddelijke glorie te scheiden was. Hij is immers één persoon: God op aarde verschenen in één lichaam. Zijn heerlijkheid wijst zijn goddelijke natuur aan die Hij van de Vader ontving, en zijn lichaam wijst op zijn menselijke natuur die Hij van Maria ontving. Twee naturen samengebracht en verenigd in één persoon: Hij is de ééngeboren Zoon van de Vader, en de enige zoon van Maria.

Wie hoe dan ook deze twee naturen durft scheiden, hij worde verdreven uit het Rijk van de Zoon; wie hen verwerpt, hij verga ver van het leven van de Zoon; wie weigert dat Maria de Zoon van God ter wereld bracht, nooit verdiene hij de glorie van diens goddelijkheid te aanschouwen; wie weigert toe te geven dat de Zoon een vlees aannam dat van zonde vrij bleef, hij worde verwijderd van het heil en van het leven, die ons langs dit vlees werden geschonken.

Getuigenis van gans het Evangelie
Alles getuigt hier trouwens van, want Jezus' goddelijke wonderen tonen aan hen die onderscheidingsvermogen bezitten, dat Hij waarlijk God is, terwijl zijn lijden openbaart dat Hij werkelijk mens is. En als de zwakken van geest niet overtuigd zijn, zullen ze het op de verschrikkelijke dag van zijn komst uitboeten.

Was Jezus geen vlees geworden, waarom had Hij Maria nodig? En was Hij geen God, wie heeft Gabriël dan «Heer» genoemd? (Luc. 1, 28)[b:Luc. 1, 28].

Was Hij geen vlees geworden, wie werd in de kribbe neergelegd? En was Hij geen God, aan wie brachten de engelen dan hulde toen ze neerdaalden uit de hemel?

Was Hij geen vlees geworden, wie werd in doeken gewikkeld? En was Hij geen God, wie hebben de herders dan aanbeden? (Luc. 2, 6-20)[b:Luc. 2, 6-20].

Was Hij geen vlees geworden, welk kind liet Jozef besnijden? En was Hij geen God, ter ere van wie is de ster dan ten hemel gesneld? (Luc. 2, 21; Mat. 2, 1-10)[b:Luc. 2, 21; Mat. 2, 1-10].

Was Hij geen vlees geworden, wie zou Maria gevoed hebben? En was Hij geen God, wie zouden de wijzen dan hun geschenken aangeboden hebben? (Mat. 2, 1-12)[b:Mat. 2, 1-12].

Was Hij geen vlees geworden, wie zou Simeon in zijn armen hebben gedragen? En was Hij geen God, aan wie heeft dezelfde Simeon dan gezegd: «Laat mij in vrede gaan»? (Luc. 2, 29)[b:Luc. 2, 29].

Was Hij geen vlees geworden, wie heeft Jozef op vlucht naar Egypte met zich meegenomen? En was Hij geen God, in wie zou dan het goddelijk woord zich hebben vervuld: «Vanuit Egypte heb ik mijn Zoon geroepen»? (Mat. 2, 15)[b:Mat. 2, 15].

Was Jezus geen vlees geworden, wie heeft Johannes gedoopt?

En was Hij geen God, hoe kon God dan uit de hoge hemel uitgeroepen hebben: «Deze is mijn welbeminde Zoon, in wie ik mijn behagen heb gesteld»? (Mat. 3, 17)[b:Mat. 3, 17].

Was Hij geen vlees geworden, wie heeft gevast en honger geleden in de woestijn? En was Hij geen God, wie zouden de engelen dan hebben gediend bij hun afdaling? (Mat. 4, 1-11)[b:Mat. 4, 1-11].

Was Hij geen vlees geworden, wie werd uitgenodigd op de bruiloft van Kana in Galilea? En was Hij geen God, wie veranderde dan water in wijn? (Joh. 2, 1-11)[b:Joh. 2, 1-11].

Was Hij geen vlees geworden, aan wiens handen werden de broden toevertrouwd? En was Hij geen God, wie heeft dan duizenden mensen gevoed in de woestijn zonder van de vrouwen en de kinderen te spreken-, en dit met slechts vijf broden en twee vissen? (Mat. 14, 14-21)[b:Mat. 14, 14-21].

Was Hij geen vlees geworden, wie sliep in de boot? En was Hij geen God, wie gaf dan bevelen aan wind en zee? (Mat. 8, 23-27)[b:Mat. 8, 23-27].

Was Hij geen vlees geworden, met wie ging Simon de Farizeeër aan tafel aanliggen? En was Hij geen God, wie vergaf dan de zondares haar fouten? (Luc. 7, 36-50)[b:Luc. 7, 36-50].

Was Hij geen vlees geworden, wie zat vermoeid aan de boord van de put? En was Hij geen God, wie gaf dan levend water aan de Samaritaanse terwijl Hij haar verweet vijf mannen te hebben gehad? (Joh. 4, 4-30)[b:Joh. 4, 4-30].

Was Hij geen vlees geworden, wie droeg mensenklederen? En was Hij geen God, wie verrichtte dan wonderen en daden van macht?

Was Hij geen vlees geworden, wie spuwde op de grond en maakte slijk? En was Hij geen God, wie gaf dan met dit slijk het zicht aan de blinde terug? (Joh. 9, 1-7)[b:Joh. 9, 1-7].

Was Hij geen vlees, wie weende op Lazarus' graf? En was Hij geen God, wie dan liet hem, die reeds vier dagen in de dood lag, door zijn bevel opstaan? (Joh. 11, 1-44)[b:Joh. 11, 1-44].

Was Hij geen vlees geworden, wie zat op het veulen? En was Hij geen God, wie juichten de menigten dan toe en aan wie brachten ze hulde? (Mat. 21, 1-10)[b:Mat. 21, 1-10].

Was Jezus geen vlees geworden, wie kwamen de Joden aanhouden? En was Hij geen God, wie gaf dan bevel aan de aarde zodat ze op hun gezicht vielen? (Joh. 18, 3-9)[b:Joh. 18, 3-9].

Was Hij geen vlees geworden, wie werd geslagen? En was Hij geen God, wie genas dan het oor dat Petrus afhakte en wie plaatste het terug? (Luc. 22, 51)[b:Luc. 22, 51].

Was Hij geen vlees geworden, welk gelaat werd bespuwd? En was Hij geen God, wie blies dan de heilige Geest in het gezicht van de apostelen? (Mat. 27, 30; Joh. 20, 22)[b:Mat. 27, 30; Joh. 20, 22].

Was Hij geen vlees geworden, wie stond terecht voor Pilatus? En was Hij geen God, wie verstoorde dan de droom van Pilatus' vrouw? (Mat. 27, 19)[b:Mat. 27, 19].

Was Hij geen vlees geworden, van wie rukten de soldaten de klederen af om erom te dobbelen? En was Hij geen God, hoe kon de zon dan verduisteren boven het kruis? (Mat. 27, 35.45)[b:Mat. 27, 35.45].

Was Hij geen vlees geworden, wie werd gekruisigd? En was Hij geen God, wie schudde dan de aarde in haar fundamenten?

Was Hij geen vlees geworden, van wie werden de handen en voeten genageld? En was Hij geen God, hoe werd dan het voorhangsel van de tempel gescheurd, hoe werden de rotsen doorkliefd en de graven geopend? (Mat. 27, 51-52)[b:Mat. 27, 51-52].

Was Hij geen vlees geworden, wie riep uit: «Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?» (Ps. 22, 2)[b:Ps. 22, 2]. En was Hij geen God, wie vroeg dan: «Vader, vergeef hun»? (Mat. 27, 46; Luc. 23, 34)[b:Mat. 27, 46; Luc. 23, 34].

Was Hij geen vlees geworden, wie hing aan het kruis tussen twee boosdoeners? En was Hij geen God, hoe kon Hij dan tot de moordenaar zeggen: «Heden zult gij met Mij zijn in het paradijs»? (Luc. 23, 43)[b:Luc. 23, 43].

Was Hij geen vlees geworden, wie bood men azijn en gal aan? (Mat. 27, 48)[b:Mat. 27, 48]. En was Hij geen God, voor welke stem beefde de Hades dan wel?

Was Hij geen vlees geworden, welke zijde heeft de lans doorstoken, zodat er onmiddellijk bloed en water uitvloeiden? (Joh. 19, 34)[b:Joh. 19, 34]. En was Hij geen God, wie verbrijzelde dan de poorten van de Hades, verbrak zijn schandpaal en gaf bevel aan de overledenen hun grafkelders te verlaten?

Was Jezus geen vlees geworden, wie hebben de apostelen wel gezien in de bovenzaal? En was Hij geen God, hoe is Hij dan door de gesloten deuren binnengekomen? (Joh. 20, 19-23)[b:Joh. 20, 19-23].

Was Hij geen vlees geworden, in welke handen en in welke zijde moest Tomas wel de wonden van nagels en lans voelen? En was Hij geen God, voor wie riep hij dan uit: «Mijn Heer en mijn God»? (Joh. 20, 27-28)[b:Joh. 20, 27-28].

Was Hij geen vlees geworden, wie at er op de oever van het meer van Tiberias? En was Hij geen God, wie gaf dan het bevel zodat het net vol geraakte? (Joh. 21, 6-13)[b:Joh. 21, 6-13].

Was Hij geen vlees geworden, wie zagen de apostelen en de engelen ten hemel opgenomen? (Hand. 1, 9-11)[b:Hand. 1, 9-11]. En was Hij geen God, voor wie opende de hemel zich dan? Voor wie knielden de Machten? Tot wie richtte de Vader zich, toen Hij zei: «Zet U aan mijn rechterhand», zoals David eveneens zei: «De Heer zei tot mijn Heer: wees gezeten aan mijn rechterhand» (Ps. 110, 1)[b:Ps. 110, 1].

Het geloof van de heilige katholieke Kerk
Was Hij niet God en mens, ijdel zou ons heil zijn, en ijdel de woorden van de profeten. Maar de profeten spraken de waarheid; hun getuigenissen zijn echt. De heilige Geest heeft door hen verkondigd wat ze opdracht kregen te zeggen. Daarom bevestigt de zuivere Johannes, die aan de zijde zelf van de Vlam rustte, het woord van de profeten, en sprekend over God in zijn evangelie onderwijst hij dat «in het begin het Woord bij God aanwezig was en zelf als God bestond. Door Hem werd alles geschapen, en niets van wat geschapen is, ontstond zonder Hem ... Dat woord is vlees geworden en het heeft onder ons zijn tent geplant» (Joh. 1, 1-14)[b:Joh. 1, 1-14].

Hij die van God komt, is het Woord Gods, enige Zoon van de Vader en één in wezen met Hem. Wie komt van «Hij die is» (Ex. 3, 14)[[b:Ex. 3, 14]], is het Woord vóór alle tijden. Hij die uit de Vader geboren is, zonder moeder, onuitsprekelijk voor alle eeuwen, Hij is in deze laatste tijden geboren, zonder vader, uit een dochter der mensen: de Maagd Maria. Hoewel God is Hij vleesgeworden, het vlees aannemend uit Maria en mens geworden, - wat Hij eerst niet was-, terwijl hij God bleef, - wat Hij wel was -, voor het heil van de wereld. Hij is de Christus, de Zoon van God, enige Zoon van de Vader en enige zoon van zijn moeder.

Ik belijd dat dezelfde, volkomen God is en volkomen mens. Hem die we kennen in twee naturen onscheidbaar verenigd in één persoon, zonder verwarring noch verandering, heeft een levend vlees aangenomen, begiftigd met een redelijke ziel, en Hij is aan al onze zwakheden, behalve de zonde, onderworpen geweest (Hebr. 4, 15)[b:Hebr. 4, 15].

Hijzelf is aards en hemels, tijdelijk en eeuwig; Hij is beginnen zijn en Hij is zonder begin; Hij kent geen tijd en is er toch aan onderworpen. Hij is geschapen en ongeschapen, gevoelig en ongevoelig, God en mens, volmaakt in zijn twee naturen, en slechts één persoon in de twee. Want er is één persoon van de Vader, één persoon van de Zoon en één persoon van de heilige Geest, hoewel er slechts éénzelfde goddelijkheid is, éénzelfde macht en éénzelfde heerschappij, gemeenschappelijk aan de drie personen. Zo verheerlijken we één heilige Eenheid in de Drievuldigheid, en één heilige Drievuldigheid in de Eenheid. Zo heeft de Vader het van de hemel uitgeroepen: «Deze is mijn geliefde Zoon; luistert naar Hem» (Mat. 17, 5)[b:Mat. 17, 5].

Dit is het geloof dat de heilige katholieke Kerk van God verdedigt. Het is in deze heilige Drievuldigheid dat ze tot eeuwig leven doopt; het is Haar die ze vereert en heiligt met éénzelfde hulde; ze belijdt Haar boven alle verdeling of scheiding; Haar is het die ze aanbidt en verheerlijkt zonder dwaling.

Aan deze Drieëenheid van pusonen: aan Vader, Zoon en Heilige Geest zij glorie, eer en dank, macht en heerlijkheid, nu en altijd, tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.