Consistorie: een moment voor kardinalen om na te denken over de koers van de kerk

"Geliefden, laten wij elkaar liefhebben, want de liefde komt van God" (1 Joh. 4, 7)[b:1 Joh. 4, 7]. De liturgie legt ons deze aansporing voor terwijl we het Buitengewone Consistorie vieren, een moment van genade waarin onze eenheid in dienst van de Kerk tot uiting komt.

Zoals we weten, kan het woord Consistorie, Consistorium, of "vergadering" worden begrepen aan de hand van de stam van het werkwoord consistere, dat "stilstaan" betekent. Inderdaad, wij hebben allemaal "gepauzeerd" om hier te kunnen zijn. Wij hebben onze activiteiten voor een tijdje opzij gezet en zelfs belangrijke verplichtingen afgezegd om samen te kunnen onderscheiden wat de Heer van ons vraagt voor het welzijn van zijn volk. Dit is op zich al een zeer betekenisvol en profetisch gebaar, vooral in de context van de hectische samenleving waarin wij leven. Het herinnert ons aan het belang, in elk aspect van het leven, om stil te staan om te bidden, te luisteren en na te denken. Door dat te doen, richten we onze aandacht steeds duidelijker op ons doel en richten we al onze inspanningen en middelen daarop, opdat we niet blindelings zouden rennen of tevergeefs "in het luchtledige zouden slaan", zoals de apostel Paulus waarschuwt. (1 Kor 9, 26)[[b:1 Kor 9, 26]] We komen niet bijeen om persoonlijke of groepsagenda's te bevorderen, maar om onze plannen en inspiraties toe te vertrouwen aan een onderscheiding die ons overstijgt – "zoals de hemel hoger is dan de aarde" (Jes. 55, 9)[b:Jes. 55, 9] – en die alleen van de Heer komt.

Daarom is het belangrijk dat we tijdens deze eucharistieviering al onze hoop en ideeën op het altaar leggen. Samen met de gave van ons leven bieden we ze aan de Vader aan in vereniging met het offer van Christus, zodat we ze gezuiverd, verlicht, verenigd en door genade getransformeerd tot één Brood terug mogen ontvangen. Alleen op deze manier zullen we echt weten hoe we naar zijn stem moeten luisteren en deze moeten verwelkomen door de gave die we voor elkaar zijn – wat precies de reden is waarom we bijeen zijn gekomen.

Ons college, dat rijk is aan vele vaardigheden en opmerkelijke gaven, is niet in de eerste plaats geroepen om een groep deskundigen te zijn, maar een geloofsgemeenschap. Alleen wanneer de gaven die ieder van ons meebrengt aan de Heer worden aangeboden en door Hem worden teruggegeven, zullen ze volgens Zijn voorzienigheid de grootste vruchten dragen.

Bovendien is Gods liefde, waarvan wij leerlingen en apostelen zijn, een "trinitaire" en "relationele" liefde. Zij is de bron van die spiritualiteit van gemeenschap, waardoor de Bruid van Christus leeft en een thuis en een school wil zijn. vgl: Novo millennio ineunte, 43[[[9|43]]] In de hoop dat deze spiritualiteit aan het begin van het derde millennium zou bloeien, beschreef Johannes Paulus II haar als "de contemplatie van het hart van het mysterie van de Drie-eenheid die in ons woont en waarvan we het licht ook moeten kunnen zien schijnen op het gezicht van de broeders en zusters om ons heen."vgl: Novo millennio ineunte, 43[[[9|43]]]

Ons "pauzeren" is dus in de eerste plaats een diepgaande daad van liefde voor God, voor de Kerk en voor de mannen en vrouwen van de hele wereld. Hierdoor laten we ons vormen door de Geest: in de eerste plaats in gebed en stilte, maar ook door elkaar aan te kijken en naar elkaar te luisteren. Door te delen worden we een stem voor al diegenen die de Heer in vele verschillende delen van de wereld aan onze pastorale zorg heeft toevertrouwd. We moeten deze daad met een nederig en genereus hart beleven, in het besef dat we hier zijn door genade. Bovendien brengen we niets mee dat we niet eerst als gave of talent hebben ontvangen, die niet verspild mogen worden, maar met voorzichtigheid en moed moeten worden geïnvesteerd. (Mt. 25, 14-30)[[b:Mt. 25, 14-30]]

De heilige Leo de Grote leerde dat "het in de ogen van de Heer iets groots en zeer kostbaars is wanneer het hele volk van Christus zich samen inzet voor dezelfde taken, en alle rangen en standen ... samenwerken met één en dezelfde Geest". Op deze manier "worden de hongerigen gevoed, de naakten gekleed, de zieken bezocht, en zoekt niemand zijn of haar eigen belangen, maar die van anderen" 88, 4[[913]] Dit is de geest waarin wij willen samenwerken: de geest van hen die verlangen dat elk lid van het Mystieke Lichaam van Christus op een ordelijke manier samenwerkt voor het welzijn van allen. (Ef. 4, 11-13)[[b:Ef. 4, 11-13]] Mogen wij onze bediening met waardigheid en onder leiding van de Heilige Geest ten volle vervullen, blij om onze eigen arbeid aan te bieden en de vruchten ervan te zien rijpen. Mogen we evenzo de arbeid van anderen verwelkomen en ons verheugen als we die zien bloeien. vgl: 88, 5[[[913]]]

Al twee millennia lang belichaamt de Kerk dit mysterie in haar veelzijdige schoonheid. vgl: Fratelli tutti, 280[[[7800|280]]] Deze bijeenkomst getuigt hiervan door de verscheidenheid van onze afkomst en leeftijd, en door de eenheid van genade en geloof die ons samenbrengt en ons tot broeders maakt.

We staan zeker voor een "grote menigte" van mensen die hunkeren naar goedheid en vrede. In een wereld waar tevredenheid en honger, overvloed en lijden, en de strijd om te overleven samen met een wanhopige existentiële leegte individuen, gemeenschappen en naties blijven verdelen en verwonden, kunnen we ons ontoereikend voelen. Geconfronteerd met de woorden van de Meester: "Geef jullie hun te eten" (Mc. 6, 37)[b:Mc. 6, 37], kunnen ook wij, net als de leerlingen, het gevoel hebben dat we niet over de nodige middelen beschikken. Maar Jezus herhaalt nogmaals: "Hoeveel broden hebben jullie? Ga kijken" (Mc. 6, 38)[b:Mc. 6, 38]. Dat is iets wat we samen kunnen doen. We vinden misschien niet altijd onmiddellijke oplossingen voor de problemen waarmee we worden geconfronteerd, maar op elke plaats en in elke omstandigheid zullen we elkaar kunnen helpen – en in het bijzonder de paus – om de "vijf broden en twee vissen" te vinden die de voorzienigheid altijd schenkt wanneer haar kinderen om hulp vragen. Wanneer we deze gaven verwelkomen, doorgeven, ontvangen en uitdelen, worden ze verrijkt door Gods zegen en door het geloof en de liefde van allen, zodat niemand iets tekort komt. (Mc. 6, 42)[[b:Mc. 6, 42]]

Geliefde broeders, wat jullie door jullie dienst aan de Kerk bieden, op elk niveau, is iets diepgaands en zeer persoonlijks, uniek voor ieder van jullie en kostbaar voor allen. De verantwoordelijkheid die jullie delen met de opvolger van Petrus is inderdaad zwaar en veeleisend.

Daarom wil ik jullie mijn oprechte dank betuigen en wil ik afsluiten door ons werk en onze missie aan de Heer toe te vertrouwen met de woorden van Sint-Augustinus: "U geeft ons veel wanneer we bidden, en al het goede dat we hebben ontvangen voordat we erom baden, hebben we van U ontvangen. We hebben ook van U de genade ontvangen dat we ons dit later hebben gerealiseerd. Denk eraan, Heer, 'dat wij slechts stof zijn'. U hebt de mens uit stof gemaakt" 10, xxxi, 45[[850]] Daarom zeggen wij tegen u: "Verleen wat u beveelt, en beveel wat u wilt."10, 31, 45[[850]]