Kardinalen, ik reken op jullie

Toen ieder van ons tot kardinaal werd gekozen, gaf de Heilige Vader ons de opdracht om "onverschrokken getuigen van Christus en zijn Evangelie te zijn in de stad Rome en in de verste streken" vgl. Rite voor de Creatie van...vgl. Rite voor de Creatie van Kardinalen. Deze missie is werkelijk de kern, de essentie van wat wij allen ons verbinden te doen. Dit consistorie was een bevoorrecht moment om de missie van de Kerk tot uitdrukking te brengen en dat samen te doen, in gemeenschap. Gedurende deze laatste anderhalve dag heeft de Heilige Geest duidelijk zijn veelvormige gaven rijkelijk uitgestort. Ik ben u zeer dankbaar voor uw aanwezigheid en uw deelname, die erop gericht zijn mij te ondersteunen in mijn dienst als opvolger van Petrus. Ik ben de oudsten onder u dankbaar, die de moeite hebben genomen om te komen: hun getuigenis is echt kostbaar! Tegelijkertijd ben ik ook bijzonder nabij de kardinalen uit verschillende delen van de wereld die om verschillende redenen niet konden komen. Wij zijn bij u en voelen ons dicht bij u!

Deze bijeenkomst is nauw verbonden met wat we tijdens het conclaaf hebben meegemaakt. Al vóór het conclaaf, vóór de verkiezing van de opvolger van Petrus, hadden jullie de wens uitgesproken om elkaar te leren kennen en jullie bijdrage en steun te kunnen geven. Op 9 mei hebben we een eerste ervaring opgedaan. Daarna hebben we deze twee dagen met een eenvoudige, maar niet noodzakelijkerwijs gemakkelijke methode doorgebracht, die ons kon helpen elkaar te ontmoeten en beter te leren kennen. Persoonlijk heb ik een diepe verbondenheid en harmonie gevoeld met jullie allemaal en tussen de vele interventies. We hebben ook een ervaring van synodaliteit gehad, niet als organisatorische techniek, maar als instrument om te groeien in luisteren en in relaties. En natuurlijk moeten we deze ontmoetingen voortzetten en verdiepen.

Aan het einde van deze toespraak zal ik concreter terugkomen op enkele ideeën over hoe we verder kunnen gaan. Maar eerst wil ik enkele punten aanhalen die tijdens deze dagen naar voren zijn gekomen. Misschien kan ik beginnen met woorden die ook in deze laatste sessie meerdere keren zijn gevallen.

Christus vinden in het centrum van onze missie. Het Evangelie verkondigen, we weten het allemaal heel goed: Jezus Christus staat centraal. We willen zijn Woord verkondigen, en daarom is het belangrijk dat ook wij zelf een authentiek spiritueel leven leiden dat een getuigenis kan zijn in de wereld van vandaag.

De gekozen thema's zijn diep geworteld in het Tweede Vaticaans Concilie en in het hele traject dat uit het Concilie is voortgekomen. We kunnen niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om verder te gaan op de weg die met het Concilie is ingeslagen. Ik moedig u aan om dat te doen. Zoals u weet, heb ik dit thema – de documenten en de ervaring van het Concilie – gekozen voor de openbare audiënties van dit jaar. En deze weg is een proces van leven, van bekering, van vernieuwing van de hele Kerk. Evangelii Gaudium[4984] en synodaliteit zijn belangrijke elementen van deze weg.

Ik wil ook zeggen dat de twee andere thema's die zijn voorgesteld, maar die niet noodzakelijkerwijs centraal staan in deze twee werkdagen, sterk verband houden met de andere thema's en met het Concilie. Ze zijn niet vergeten en zullen niet worden vergeten. Kardinaal Semeraro heeft terecht gewezen op het verband tussen synodaliteit en de eucharistie. Een studiegroep die verbonden is aan de synodale vergadering buigt zich momenteel over dit thema. Kardinaal Castillo heeft nu gesproken over de vergadering van 2028. Het lopende werk met het secretariaat van de synode wordt zeker voortgezet met de studiegroepen.

De weg van de synodaliteit is een weg van gemeenschap voor de missie, waaraan we allemaal geroepen zijn deel te nemen. Daarom zijn de banden tussen ons belangrijk. U hebt het belang benadrukt van de band van de Heilige Vader met in het bijzonder de bisschoppenconferenties en de lokale kerken, en het belang van de continentale vergaderingen. Ook deze mogen echter geen "extra" bijeenkomsten worden die aan een lijst worden toegevoegd, maar moeten ontmoetingsplaatsen zijn voor relaties tussen bisschoppen, priesters en leken, en tussen kerken, die veel bijdragen aan het bevorderen van authentieke missionaire creativiteit.

Vervolgens komen we terug op het andere thema: het werk van de dicasteries in de geest van Praedicate Evangelium[6064], met hun dienst aan de Heilige Vader en aan de particuliere kerken. Praedicate Evangelium[6064] benadrukt de noodzaak om "de huidige uitoefening van de dienst van de Curie beter af te stemmen op het evangelisatietraject dat de Kerk, vooral in deze tijd, doorloopt." Praedicate Evangelium, 3[[6064|+7]] In dit perspectief herhaal ik mijn engagement om mijn deel te doen en u en de hele Kerk een structuur van relaties en dienstbaarheid aan te bieden, die u en de lokale Kerken kan ondersteunen en bijstaan, om samen de huidige uitdagingen van de missie met meer relevantie en doeltreffendheid aan te gaan.

Om deze weg voort te zetten, hebt u gesproken over het belang van vorming. Vorming in luisteren, vorming in een spiritualiteit van luisteren. In het bijzonder – zo hebben jullie benadrukt – in de seminaries, maar ook voor de bisschoppen!

Hier – ook al was het geen specifiek gespreksonderwerp tijdens onze ontmoeting – wil ik het probleem aan de orde stellen dat vandaag de dag nog steeds een ware wond is in het leven van de Kerk op zoveel plaatsen, namelijk de crisis als gevolg van seksueel misbruik. We mogen onze ogen en ons hart niet sluiten. Ik wil u aanmoedigen om dit ook met de bisschoppen te delen: vaak was de pijn van de slachtoffers des te groter omdat ze niet werden opgevangen en gehoord. Het misbruik zelf veroorzaakt een diepe wond die misschien wel een leven lang blijft bestaan, maar vaak is het schandaal in de Kerk te wijten aan het feit dat de deur gesloten werd en de slachtoffers niet werden opgevangen en begeleid door authentieke herders. Een slachtoffer vertelde me onlangs dat het voor haar het pijnlijkste was dat geen enkele bisschop naar haar wilde luisteren. Ook hier is luisteren dus van groot belang.

De vorming van iedereen. De vorming in de seminaries, van priesters, bisschoppen en lekenmedewerkers moet geworteld zijn in het gewone en concrete leven van de lokale Kerk, van de parochies en van vele andere belangrijke plaatsen waar mensen elkaar ontmoeten, in het bijzonder mensen die lijden. Zoals u hier hebt gezien, volstaan één of twee dagen, en zelfs een week, niet om een thema zo grondig te behandelen dat men het ook kan beleven. Het is daarom belangrijk dat onze gewone manier van samenwerken een gelegenheid is voor vorming en groei voor degenen met wie we werken, op alle niveaus, van de parochie tot de Romeinse Curie. Een voorbeeld van waar men op een gewone manier kan groeien in een synodale stijl zijn de pastorale bezoeken; ook alle participatieve organen moeten nieuw leven worden ingeblazen.

Maar dit alles houdt verband met het implementatietraject van de synode, dat wordt voortgezet en een belangrijke mijlpaal zal bereiken in de kerkelijke vergadering die voor 2028 is gepland. Ik moedig u aan om een katalysator te zijn voor dit traject. Het is een traject voor de missie van de Kerk, een traject ten dienste van de verkondiging van het evangelie van Christus.

Dit zijn echter slechts de eerste reacties op wat ik van u heb gehoord, beste broeders. De discussie zal worden voortgezet. Ik nodig u nogmaals uit om uw beoordelingen over alle vier de thema's, over het consistorie in zijn geheel en over de relatie van de kardinalen met de Heilige Vader en met de Romeinse Curie schriftelijk door te geven. Ook ik behoud mij het recht voor om de verslagen en persoonlijke berichten rustig door te lezen en u later feedback en een antwoord te geven en de dialoog voort te zetten.

Ik zou alvast willen voorstellen dat onze volgende bijeenkomst voor het consistorie plaatsvindt rond de feestdag van de heiligen Petrus en Paulus dit jaar. Ik zou dus willen voorstellen dat we dit jaar voor de tweede keer twee dagen bijeenkomen en dan voor de toekomst overwegen om de bijeenkomsten voort te zetten, maar dan misschien voor meerdere dagen, één keer per jaar: drie of vier dagen, zoals sommige groepen hebben voorgesteld. Een eerste dag van bezinning, gebed en ontmoeting, en daarna twee of drie dagen werk. Maar voor dit jaar zouden we op deze manier doorgaan.

Om verder te gaan, met betrekking tot de hulp die jullie naar mijn oprechte mening kunnen bieden, denken we aan het komende consistorie in juni. Hier wil ik aan toevoegen dat als sommigen van jullie moeilijkheden hebben vanwege, laten we zeggen, financiële middelen, jullie dat moeten zeggen. Ik denk dat ook ik, ook wij, een beetje solidariteit met elkaar kunnen betrachten, en er zullen manieren zijn, met gulle mensen die zullen helpen.

Goed. Aan het einde van dit consistorie wil ik herhalen wat ik in de preek van Driekoningen heb gezegd: "God openbaart zich en niets kan stil blijven staan. Er komt een einde aan een bepaald soort rust, die de melancholici doet herhalen: 'Er is niets nieuws onder de zon' (Pred. 1, 9)[b:Pred. 1, 9]." Homo viator - Wij zijn levens op weg, [[9779|+2]] Dit is de hoop die ons wordt geschonken.

Hoop die we aan onze wereld willen doorgeven. En daarmee willen we allemaal samen onze bezorgdheid uiten die we hebben gedeeld in de dialogen en persoonlijke ontmoetingen, en ook in enkele interventies in de groep, voor allen die lijden in de wereld. We zijn hier niet bijeen zonder oog voor de realiteit van armoede, lijden, oorlog en geweld die zoveel lokale kerken teisteren. En hier, met hen in ons hart, willen we ook zeggen dat we dicht bij hen staan. Velen van jullie zijn gekomen uit landen waar jullie leven met dit lijden van geweld en oorlog.

We zijn geroepen om deze weg van hoop ook voor de jonge generaties op ons te nemen: wat we vandaag beleven en beslissen, heeft niet alleen betrekking op het heden, maar heeft ook invloed op de nabije en verdere toekomst.

Het is de hoop die we hebben beleefd in het Jubileumjaar[d:550] dat net is afgelopen. Het is echt een boodschap die we aan de wereld willen geven: we hebben de Heilige Deur gesloten, maar laten we niet vergeten: de deur van Christus en zijn liefde blijft altijd open!

Laten we nu voor elkaar bidden, zoals de Heilige Vader voor ons heeft gebeden op de dag dat hij ons tot kardinaal heeft gewijd: "Verleen met uw genade wat de menselijke zwakheid niet kan bereiken, opdat deze uw dienaren, die voortdurend uw Kerk bouwen, mogen schitteren door integriteit van geloof en zuiverheid van geest." vgl. Rite van de creatie van...vgl. Rite van de creatie van nieuwe kardinalen En moge Sint-Petrus voor ons bemiddelen, terwijl wij in collegiale geest trachten zijn schip, de Kerk, te dienen!